fbpx
Zasady wypłaty zasiłków chorobowych reguluje ustawa z 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. Stosownie do jej art. 6 ust. 1 zasadą jest, że zasiłek chorobowy przysługuje ubezpieczonemu, który stał się niezdolny do pracy z powodu choroby w czasie trwania ubezpieczenia chorobowego. Świadczenie to przysługuje także osobie, która stała się niezdolna do pracy już po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego, jeżeli niezdolność do pracy trwała bez przerwy co najmniej 30 dni i powstała w czasie określonym w ustawie. Zasiłek chorobowy przysługuje przez okres trwania niezdolności do pracy z powodu choroby – nie dłużej jednak niż przez 182 dni, a jeżeli niezdolność do pracy została spowodowana gruźlicą lub występuje w trakcie ciąży – nie dłużej niż przez 270 dni. Do okresu zasiłkowego wlicza się wszystkie okresy nieprzerwanej niezdolności do pracy oraz okresy poprzedniej niezdolności do pracy spowodowanej tą samą chorobą, jeżeli przerwa pomiędzy ustaniem poprzedniej a powstaniem ponownej niezdolności do pracy nie przekraczała 60 dni. W opisanej sytuacji sześciodniowa niezdolność do pracy w grudniu spowodowana została inną chorobą niż późniejsza niezdolność do pracy, a zatem będzie podlegać wliczeniu do okresu zasiłkowego tylko wówczas, jeśli niezdolność do pracy była nieprzerwana W przypadku jeśli pracownik wykorzystał cały okres zasiłkowy, to co do zasady okres zasiłkowy liczony jest na nowo jedynie wtedy, gdy:
  • niezdolność do pracy która wystąpiła po przerwie (minimum jednodniowej), zostanie spowodowana inną chorobą niż poprzedni okres niezdolności do pracy,
  • przerwa między okresami niezdolności do pracy spowodowana tą samą chorobą przekroczy 60 dni.
Należy jednocześnie zwrócić uwagę, iż zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy zasiłek chorobowy nie przysługuje za okres niezdolności do pracy po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego, jeżeli ubezpieczenie to ustało po wyczerpaniu prawa do zasiłku chorobowego.